Ruta 4. Seixo Branco. Natureza

Datos técnicos Natureza Historia Turismo Fotos e vídeos Descargas
 

Costa do Seixo Branco

Esta ruta percorre os espectaculares escarpados da costa, con numerosos entrantes e saíntes. Neles pódese observar o filón branco de cuarzo, O Seixo Branco, e un par de illotes: O Marolete e A Marola. Esta combinación de elementos moldeados polo vento logrou a catalogación de Lugar de Interese Comunitario na Rede Natura 2000 e Monumento Natural.

A perspectiva panorámica permite contemplar o cabo Prior, a ría de Ares, e a cidade da Coruña salpicadas pola inmensidade do mar.

Ademais resultan interesantes as formacións xeolóxicas que se dan nos cantís, covas mariñas denominadas furnas, orixinadas pola erosión superior do vento e a erosión inferior do mar. Coa ondada, a auga canalízase por estas cavidades e acelérase debido ao estreitamento destas, saíndo en forma de chorro pulverizado. Entre elas cabe destacar A Regocha, Ollo pequeno, Ollo grande, etc.

Furna

O clima oceánico húmido logra manter unhas temperaturas pouco flutuantes ao longo de todo o ano. Esta influencia costeira tamén dá forma á flora, predominando a matogueira rastreira e almofadada adaptada ás arremetidas do vento. Entre as plantas especializadas que habitan nos saíntes graníticos está a Armeria pubigera e unha especie moi predominante, o toxo (Ulex europaeus) que dá unha cor amarela uniforme en primavera. Un endemismo do litoral occidental ibérico presente nestas costas é a Angellica pachycarpa, unha planta perenne que acada un metro de altura.

A fauna que acompaña a estes escarpados está composta principalmente por aves mariñas, como a gaivota patiamarela (Larus michahellis) e o corvo mariño cristado (Phalacrocorax aristotelis). Pódense observar dende os cantís os espectaculares voos do falcón peregrino (Falco peregrinus).

Armeria pubigera

As zonas arbustivas tamén albergan ao rabirrubio común (Phoenicurus ochruros) ou a papuxa montesa (Sylvia undata). Ao inicio da ruta e máis afastado do implacable vento hai formacións máis boscosas, piñeirais combinados con individuos illados de especies autóctonas como loureiros (Laurus nobilis) ou carballos (Quercus robur).

© Consorcio das Mariñas

Top